Nýggjársguðstænastan 2020 í Havnar kirkju  

Anne Mette Greve Klemensen, prestur, prædikar.

Gudmund Mortensen spælir urgu. 

Bjarni Berg klarinet.

Kári Bæk obo.

Tarira syngur sálm nr. 532: Ver vælkomið, Harrans ár 

1. Ver vælkomið, Harrans ár, 

fegin fagna vit tær! 

Sannleiks Guð, lat títt heilaga orð 

vera ljósið og lívið hjá okkum í norð! 

Vælkomið nýár, ver vælkomið her! 

  

2. Ver vælkomið, Harrans ár, 

fegin fagna vit tær! 

Náðar Guð, lat títt sólskin í vár 

oss veita á markini grøði í ár! 

Vælkomið nýár, ver vælkomið her! 

  

3. Ver vælkomið, Harrans ár, 

fegin fagna vit tær! 

Friðar Guð, gevi landinum við 

til framgongd og bata tín lívssæla frið! 

Vælkomið nýár, ver vælkomið her! 

  

4. Ver vælkomið, Harrans ár, 

fegin fagna vit tær! 

Faðir-Guð, oss til gleði og gagn 

lat nýárið líða í Jesu navn! 

Vælkomið nýár, ver vælkomið her! 

  

Grundtvig 1849. H.D. Petersen. 

Lag: sum Sl. 361. 

 

 

Sálmur nr. 535: Nú árið tað hvarv 

1. Nú árið tað hvarv og fór undir kav, 

og aldri tað aftur kann leita. 

Nú horvin tann gleði og tregi, tað gav; 

tað samfast er runnið í aldanna hav. 

Vit rúm tí í minninum veita. 

  

2. Men hvat er at minnast? Og hvat er tað tó, 

tú helst skal í minninum goyma, 

nú árið mót fjarløgdu leiðunum vóð? 

Tað mesta er horvið í gloymskunnar sjó; 

- ei miskunn várs Guðs er at gloyma. 

  

3. Hon birtist á vári sum vermandi sól, 

sum gróður í summarsins líðum, 

um heystið í stormi sum skjøldur og skjól, 

sum skínandi himin og gleðirík jól 

á vetrarins frostkendu tíðum. 

  

4. Hon birtist og roynist sum svalandi lind 

á glitrandi sólføgrum degi. 

Hon birtist sum vernd fyri trega og synd, 

hon birtist tó skærast sum frelsarans mynd, 

sum lýsir oss lívsleið á vegi. 

  

5. Nú tøkk fái Guð fyri gleðiligt ár 

og góðar og grógvandi tíðir! 

Nú tøkk fái Guð, at grødd vórðu sár, 

og tøkk fái Guð, at sum døgg hvurvu tár! 

Alt broyttist til signing um síðir. 

  

6. Ja, veit okkum, Drottur, eitt góðskufult ár 

og góðar og signaðar tíðir! 

Veit himniska døgg gjøgnum harmanna tár, 

veit himniskan frið fyri frelsarans sár 

og ævi í himni um síðir! 

  Valdimar Briem. Robert Joensen. 

Lag: sum Sl. 41. 

 Lestur (Bjarni á Steig):  

Henda heilaga lesturin skrivar Prædikarin: 

Fyri øllum er ein avmarkað stund, og ein og hvør lutur undir himlinum hevur sína tíð: At føðast hevur sína tíð, og at doyggja hevur sína tíð; at seta niður hevur sína tíð, og at taka upp tað, sum niður er sett, hevur sína tíð . At gráta hevur sína tíð, og at læa hevur sína tíð; at syrgja hevur sína tíð, og at dansa hevur sína tíð. At kasta steinar hevur sína tíð, og at henta steinar hevur sína tíð; at fevnast hevur sína tíð, og at halda sær frá favntaki hevur sína tíð . At leita hevur sína tíð, og at missa hevur sína tíð; at goyma hevur sína tíð, og at forkoma hevur sína tíð. At skræða sundur hevur sína tíð, og at seyma aftur hevur sína tíð; at tiga hevur sína tíð, og at tala hevur sína tíð. Alt hevur hann gjørt lagaligt til sína tíð, eisini ævina hevur hann lagt í hjørtu teirra, men tó so at menniskjan ikki er før fyri at skilja tað verk, sum Guð ger, frá upphavi og til enda.  

Præd 3,1-2 og 4-7 og 11 

Sálmur nr. 349: Klokkan slær 

Klokkan slær, tíðin fer, 

ævin endaleys fyri er; 

latum oss tí nýta hvørja stund, 

Harranum tæna av hjartans grund, 

so finna vegin vit heim! 

  

H. Agerbek um 1850. 

Símun av Skarði. 

Lag: Sl. 188. 

 Upplestur (yrking) Mariann Hansen LIVANDI ORÐ (Alexandur Kristiansen) 

Tú sært tey koma 

úr øllum herðashornum koma tey 

og tú  roynir at fáa fatur á teimum 

 

Og einans hugflogið setur mark fyri 

hvat tú fært burtur úr teimum 

tú skapar sjálvur tað 

tú vilt 

 

Brúka orðini 

sum vóru tey livandi sálir 

í einum fremmandum býi 

tú onkuntíð hevur vitjað 

í tínum dreymum 

 

Har eru hvít hús 

og gøturnar eru asfalteraðar 

og tað regnar á umstøðurnar 

 

Dropar hanga í luftini 

dropar sveiggja aftur og fram 

har tú situr á onkrari 

uttandura matstovu 

niðri á havnarlagnum                               

og sært bátarnar koma og fara 

                                                                      

og fram við sjóvarmálanum 

sita ólukkudýr og blása 

hol í sjógvin 

 

Tí soleiðis eru vit menniskju          

vit leita altíð aftur á gamlar gøtur                        

oman hagar lívið hevur sín uppruna 

 

Og alla tíðina koma tey 

tey kunnu koma og fara uttan at tú 

gáar eftir tí 

 

Onkur fer framvið   

onkur kemur óbiðin og setur seg niður   

summi eru líkaglað og fara bara 

víðari   

onkur sendir tær eitt bros   

og brádliga kennir tú viðkomandi aftur 

har stendur ein og ballar sær eina sigarett   

 

og úti á bryggjukantinum 

sita tveir óvitar og royna 

eftir seiðamurtum 

við einum glúpi 

 

Tá ið tey hvørva 

hvørvur eisini veruleikin 

og holini í asfaltinum gerast til klivar 

fullir av neyðarrópum                              

 

og ólukkudýrini eru farin at savna droparnar saman 

í skálir sum tey floyta út eftir vágni 

og fleiri tímar burturi 

sært tú tey aftur 

sum vilstar setningar í tíni komandi yrking 

 

Tá ið tey hvørva 

hvørvur eisini møguleikin hjá tær 

at finna svar upp á veruleikan 

 

Og droparnir gerast til rimar í einum kroppi 

tú sjálvur ert ein partur av 

 

So brúka orðini 

fyll holini í asfaltinum við orðum 

lat orðini seyra inn millum rimarnar 

í kroppi tínum 

 

Og tínir lesarar 

fara at skilja tað 

 

Og gerast tíni orð. 

Sálmur nr. 699: Nú árið tað líður 

1. Nú árið tað líður, 

skjótt sigur ”farvæl”; 

so ganga enn tíðir, 

so vera tað skal. 

Hoyr suðið á tindi  

av hanstandi vindi, 

teir fúka avstað. 

Tað er eins eg hoyrdi, náttúran 

nú gravarsongin kvað. 

 

2. Eg stund her skal dvølja, 

hon fýkur so løtt, 

sum avrykta sólja, 

hon følnar so skjótt. 

Hygg vangarnir grána, 

og javnarnir fána, 

og grøv eftir grøv 

skal gravast at goyma tað likam, 

sum skjótt bert er støv. 

 

3. Hygg, dagarnir flýggja 

og vikur og ár; 

eins og eg kann síggja, 

at tað var í gjár, 

at várið við blómum 

og fjósunu, tómum 

á land setti fót; 

men nú er bert vetranna kuldi 

og kavi um grót. 

 

4. Lat dagarnar fara 

og árini við, 

bert vit mega læra 

at hýsa Guðs frið'. 

Eg bendi meg niður, 

mín Guð, so tín friður 

kann hvíla í mær; 

í løtum – í árum og ævi 

tú halt meg at tær. 

Robert Joensen yrkti. 

Motet, Tarira: In principio erat verbum (Johs 1, 1-5)  

Í fyrstuni var orðið, og orðið var hjá Guði, og orðið var Guð. Hetta var í fyrstuni hjá Guði. Allir lutir eru vorðnir til við tí, og uttan tað varð einki til av tí, sum til er vorðið.  Í tí var lív, og lívið var ljós menniskjunnar.  Og ljósið skínur í myrkrinum, og myrkrið tók ikki við tí. 

Komponistur: Kári Bæk 

Sálmur nr. 527: Tann Guð sum valdar ævum øllum 

1. Tann Guð, sum valdar ævum øllum 

og mansins dagar hevur talt, 

hin sami, sum á Sinai fjøllum 

læt ljóða: «Tú skalt ei, tú skalt!» 

- hann árið eitt nú enda læt 

og leggjast míni lívstíð at. 

  

2. Hvat er eitt ár, ein mansins aldur 

í øldum øllum ótaldum? 

Hvat er ein maður einsamaldur 

í endaleysa rúminum? 

Eitt fon, ið hvørvur burt sum hjóm, 

men Guð er út um tíð og rúm. 

  

3. Tó sær hann meg, sítt barnið veika, 

hans eyga altíð vaka man, 

og tá ið ódnir um meg leika, 

hans faðirhond best hjálpa kann; 

tí var eg tryggur síðsta ár, 

mær fylgdi sjálvur faðir vár. 

  

4. O, undur størsta, gleði mesta! 

at Guð, sum valdar rúmi, tíð, 

mær foni lítlum, gav hitt besta - 

gav boðskapin, tey orð so blíð: 

«Tú ert mítt barn, eg faðir tín, 

um ævir allar ert tú mín!» 

  

5. Hvat nýggja árið vil mær veita, 

tað fjalt og dult er fyri mær. 

Men, Guð mín, eg vil á teg heita 

og biðja eina bøn av tær: 

Lat verk mítt, lítið ella stórt, 

til tína æru verða gjørt. 

  

6. Mín Guð, sum valdar ævum øllum 

og av ger mansins dagatal, 

tú varði væl mín fót frá føllum 

ta stuttu stund, eg liva skal. 

Og kallar tú meg heim til tín, 

so leið meg, kæri faðir mín. 

 Símun av Skarði. 

Lag: Sl. 317 a, b og c. 

 Sálmur nr. 544: Tíðin rennur (Havnarkórið í stemmum)

1. Tíðin rennur sum streymur í á, 

títt munnu bylgjurnar falla; 

lítlum báti rekist eg á, 

áraleysur at kalla. 

  

2. Hvør ein løta og hvør ein stund 

at stóra fossinum dregur; 

treingist mítt hjarta, tyngist mín lund, 

hvar er úr neyðini vegur? 

  

3. Hvør hevur vinur vilja og mátt 

at bjarga mær til landa? 

Allir teir eru á líkan hátt 

staddir sum eg í vanda. 

  

4. Ein hevur vinurin vilja og mátt 

at bjarga mær frá grandi; 

Jesus kann føra mín lítla bát 

trygt at himnasandi. 

  

5. Tíðin rennur sum streymur í á 

fram í Harrans navni! 

Lítlum báti eri eg á, - 

himnastrond fyri stavni. 

  

Fr. Petersen 1892. 

Lag: Sl. 332 a og b. 

 Postludium: Spælimennirnir í Nólsoy 

Spælimenn: Angelika Hansen – violin, Finn Hansen – harmonika, Kim Hansen – klaver, Ívar Bærentsen – mandolin, Michael Thomsen – bass, Hilmar Joensen – harmonika 

Medley: Lord of the Dance 

Davy Nick Nack