Í hesum 13. parti hoyra vit um, hvussu málitólini gerast betri. Og at málingar verða gjørdar úr rúmdarførum. Ávíst verður, at úr allari rúmdini streymar ein fullkomiliga jøvn elligomul geislaleivd, sum seinni ger tað møguligt hjá granskarum at seta aldur á alheimin og eisini at meta um, hvussu stórur alheimurin er.

Víðari kanningar vístu ein flatan alheim, sum víðkast í allar ævir. Men granskarar og vísindafólk kanna áhaldandi øll sjónarmið og ástøði um, hvussu alheimurin veruliga er.

Vit hoyra um Guth og Linde og serliga inflatiónsástøði teirra, og hvussu ógvislig inflatiónstíðarbilið hevur verið. Og at tað kanska kann greina, hví alheimurin nú verður máldur at vera "flatur" ella "næstan flatur".

Vit hoyra um tær fýra náttúrukreftirnar: Sterku kjarnakraftina, veiku kjarnakraftina, elektromagnetisku kraftina og um tyngdarkraftina. Hesar hava allar sínar serstøku eginleikar, men hildið verður, at tær hava allar verið ein "frumkraft" tá Big-Bang var fyri 13,7 mia. árum síðan.

Tað, at Big-Bang ástøðið er frægasta ástøðið, granskarar higartil eru komnir fram til og ásamt um, merkir ikki, at heimurin er soleiðis í veruleikanum. Tí enn er nógv eftir at fáa skil á, eitt nú ymiskt, sum átti at verið til, men sum enn ikki er funnið. Eitt nú hesin serligi partikkulin, sum hevur givið øllum øðrum partiklum nøgd - er hann til ella ikki? Higgspartikkulin er nevndur eftir Peter Higgs, sum fyrstur kom við forsøgnini um hann. Hjá CERN í Sveis er bygd ein stór royndarstøð LHC (Large Hadron Collider), sum verður brúkt at kanna higgspartikkulin.