Í hesum 9. parti verður hoyra vit um nær gongustjørnur hava lofthav ella atmosferu. Og spurningurin um, hvaðani oxygenið í lofthavinum stavar, verður viðgjørdur.

Eisini verður sagt frá, hvussu fyrstu frástøðurnar til stjørnurnar umsíðir verða roknaðar. Um hvussu Thomas Wright, sum tann fyrsti lýsti skapið á vetrarbreytini, og um Messierskránna, sum Charles Messier gjørdi at seta knattstøður á halastjørnur.

Og um Herschelfólkini og teirra stóru kikarar og teleskop, sum gera tey før fyri at eygleiða enn neyvari stjørnur og stjørnuhópar. Og at rokna hvussu langt burtur tær eru frá hvørji aðrari.

Bessel er fyrstur rokna fjarstøðu við at mála parallaksan hjá einum himmalknøtti. Tølini gerast stór, og av tí sama verður tosað nógv um, hvussu stórur alheimurin í veruleikanum er.

Tølini tala, hóast ringt er at fata støddina og fjarstøðurnar. "Tað stóra kjakið" um fjarar stjørnur og um stjørnutokur eru partar av vetrarbreytini ella liggja uppaftur longri úti í rúmdini, eru tvey sjónarmið, sum dúgliga verður kjakast um. Einastu ráð eru at byggja størri kikarar.

Nýggja tøknin at taka myndir er sera áhugaverd. Nú ber til at sammeta um knøttirnir hava flutt seg í mun til hvønn annan. Henrietta Swan Leavitt finnur ein rúmdarmálistokk, ið kallast cepheidur, ið er grundaður á, tá stjørnur sýnast at "blinka." Tað er varierandi ljósstyrkin, sum er áhugaverd, og sum Leavitt megnar at greina í ymsar bólkar.

Edwin Hubble loysir gátuna um tað stóra kjakið, og hann flytur rúmdarmørkini út um vetrarbreytina. Hann tekur myndir í hópatali, og hann arbeiðir við heimsins størsta kikara, tá tað eydnast honum at taka avgerandi myndina.

Andromedatokan er ein av fleiri stjørnubreytum langt úti í rumdini. Tølini eru øgilig og fjarstøðurnar eisini. Stjørnubreytir hava eisini ymisk skap, summar eru avlangar, elliptiskar, aðrar eru rundar, og uppaftur aðrar eru sum spiralar.